Co ma do tego motyl?

joannabloguje — Fri, 17 Feb 2012 17:03:15 +0000

Podczas pewnego feralnego upadku – mimo, iż uprzednio myślałam, że nic sobie nie zrobiłam – lekko musiałam nadwerężyć nadgarstek, który użytkowany w sposób zwykły zachowuje się przyzwoicie, natychmiast jednak zaczyna boleć, kiedy musi wykonać jakaś pracę, na przykład coś ukroić. Ponieważ trwa to już jakiś czas wykorzystałam wizytę u lekarza, żeby sprawdził, co i jak. Oczywiście nic się nie stało, cytuję „musiała Pani tylko sobie go potłuc” … tu przechodzimy do sedna moich wypocin. Otóż chciałam jakoś tak nadać dramaturgię temu wydarzeniu i zwizualizować mój lot po schodach, tak żeby doktore niemal odczuł upadek na własnej skórze. Szukałam, więc odpowiednich słów, błądząc po moich szarych komórkach w poszukiwaniu odpowiednich zwrotów, wtedy on skracając moje męki stwierdził „furgała pani jak szmaterlok”. Toż to stwierdzenie mi najbardziej pasowało, ale bałam się, że on może nie zrozumieć. Symbolizuje ono tu u mnie lokalnie właśnie taki niekontrolowany, niepohamowany, dosyć gwałtowny upadek. Gdyby jednak przetłumaczyć to na język znany wszystkim krajanom oznaczałoby to mniej więcej „lecieć jak motyl”. No to ja się pytam, co do diaska (cytat z innego bloga) ma wspólnego lot motyla z przysłowiowym upadaniem na pysk. Przecież ani w tym gracji, zero wdzięku, że o elegancji i powabie nie wspomnę…

Motylek została sfotografowany na rancho przez Niego.

Dziwactwa i fobie – skarpety

joannabloguje — Thu, 09 Feb 2012 16:53:59 +0000

Żeby nie spamować w blogowych komentarzach, popełnię wpis wyjaśniający.
Otóż wypowiadając się w temacie zimna na blogu mojej imienniczki (link do bloga z lewej) napisałam, że w „normalnych” skarpetach się duszę. („Normalnych”, czyli takich za kostkę….noooo normalnych.) Tak właśnie. Sama myśl o skarpetowych gumkach nad kostkami powoduje u mnie brak tlenu, nadmierną potliwość i obsesyjny świąd skóry. Na niczym nie mogę się skupić, ciągle moje myśli błądzą wokół tych gumek i chęci pozbycia się ich. Ponadto, jakie grube te skarpety by nie były jest mi w nich zimno. No i pocą mi się stopy..po jakimś czasie w butach robi się błotko, a zdjęcie ich może powodować wyginięcie osobników przebywających w pobliżu oraz podejrzenie że broń biologiczną posiadam. Więc się meczę w tych butach z zimnymi spoconymi stopami w środku. Prawdziwy koszmar zaczyna się, kiedy trzeba założyć podkolanówki. A nie raz trzeba…obok objawów zamieszczonych powyżej dodatkowo, po 30 sekundach od ich założenia swędzą mnie łydki. No i skup tu się człowieku na pracy na przykład, kiedy na pierwszy plan wysuwa się myśl o odrąbaniu nóg.

Dla spokojności głównie swojej nie noszę skarpet jak długo pozwala na to aura…a później kiedy jest zimno zakładam stopki…i wszystko gra.

Tak bardzo nie cierpię skarpet, że jakiś czas temu nie wzięłam ani jednej pary ze sobą na wakacje. I nic by w tym nie było dziwnego, gdyby nie fakt, że główną atrakcją wypoczynku było chodzenie po górach.

Blisko?

joannabloguje — Wed, 01 Feb 2012 18:20:05 +0000

Koleżanka, nazwijmy ja na potrzeby wpisu – Koleżanka – poprosiła, żebym jej rzecz pewną do domu zabrała a ona ja sobie odbierze wieczorem. No problem, lekkie było wziąć mogę.

W drodze do domu pomyślałam jednak, że może dowiem się przynajmniej, w jakich ramach czasowych owo odbieranie nastąpi. Odżałowałam, więc 0,29 na połączenie telefoniczne i dowiedziałam się, że między 17-19. W wyjściowych ciuchach i biurowym make up’ie oczekiwałam nań. Krótko po 17:00 dzwoni:

K: Już jedziemy..

J: Ok. a tak dokładnie to gdzie jesteście?

K: Blisko.

J: To wyjdę Wam naprzeciw.

I wyszłam. Prawie jak stałam, tzn. zarzuciłam kurtkę i założyłam buty, zupełnie ignorując czapkę, szal i rękawiczki…..Blisko, to blisko. Kiedy wyszłam z klatki od razu zatęskniłam do czapki…dobrze, że kurtka ma kaptur więc zarzuciłam go i poszłam w mroźną dal na miejsce spotkania. Stoję. Mróz dotarł już do moich mięśni, co jest nie lada wyczynem przy gabarytach jakie prezentuję. Stoję. Teczka przymarzła mi do kurtki, dłoni chyba już nie mam. Stoję. Próbuję zadzwonić, bo może przymarzli gdzieś do jakiegoś ronda, to do domu bym poszła. W zgrabiałych dłoniach telefon dotykowy jest nieobsługiwalny. Poza tym zamarzł. Ale oni nie pisali i nie dzwonili, więc STOJĘ. Powoli przymarzam do chodnika, niemal czuję jak moje stopy osiągnęły już temperaturę podłoża. Mróz dotarł też do mojego szpiku. I tu sprawdziło się porzekadło „przemarznąć do szpiku kości”. Stoję. Zamarzły mi oczy, smarki w nosie, boję się oblizać wargi, żeby język nie przymarzł mi do nich. No głupio bym raczej wyglądała tak z jęzorem na wierzchu. Stoję. Ostatnia nie zamarznięta szara komórka, generuje sceny mordu. JADĄ!
J: Zabłądziliście? Przecież ja tu już mam pierwszy stopień hibernacji. Co to znaczy BLISKO?

K: No na stacji benzynowej.

J: Mojej? (od tej stacji jest do mnie 2 minuty pieszo, 5 nano sekund autem)

K: Tak.

J: Przymarzliście do dystrybutora?

K: Nie, wybieraliśmy płyn do spryskiwaczy….
Nie dopytałam jakie wymogi musiał spełniać, że tyle to trwało, w każdym razie natychmiast żądna byłam rozmrażacza…choćby i samochodowego.

Film

joannabloguje — Sun, 22 Jan 2012 20:52:49 +0000

Szanowna telewizja nazwy, której nie wymienię wyświetliła klasykę. Film tłumaczony za czasów smoka Analoga jako: „Wirujący sex”.

Oglądamy.To znaczy właśnie przełączyliśmy w poszukiwaniu czegokolwiek.

Na ekranie widoczek: domek nad wodą, szuwary, jakaś łączka, no i sama woda. Lektor głębokim głosem mówi pod to tło: „Idź już spać”….

Tło ciągle to samo…Z mojej prawej „lektor” mówi: „Powiedziała ryba do ryby”….na ekranie nadal szuwary, tafla wody i kawałek łączki…

THE END

Nowa moda

joannabloguje — Tue, 03 Jan 2012 18:01:41 +0000

Czytamy…ja książkę niemożebnie śmieszną, on książkę okropnie grubą. Mój chichot i przewracanie kartek przerywa nagle stwierdzenie:
- Galoty w robocie dostałem…(spodnie)
- A koszulę? – bo jakby koszula flanelowa stanowi ciuch pierwszej potrzeby
- Nie..
- A dostaniesz? – pytam zezując jednym okiem do książki
- Nie, bo albo flanela albo koszulka…ale galoty dostałem, tylko za długie są..
- Ale nogawki?
Wymowna cisza zapadła, po czym padło:
- Nie, rękawy!

Kurtyna!

Tryptyk rok kończący. Cz III Bankomat

joannabloguje — Tue, 03 Jan 2012 11:08:52 +0000

Bankomat jak wygląda każdy wie, obsługiwać go potrafią nawet 5-cio latki, nie potrzeba specjalnej wiedzy, żeby obsługiwać to ustrojstwo. Do nie dawna myślałam, że obsługuję je z “zamkniętymi oczami”.
Rzecz się dzieje w Big City. Po załatwieniu wszystkich spraw poszłam “wybankować” pieniądze. Dwa bankomaty w ścianie, duże ekrany no 21 wiek. Wkładam kartę i wyświetlają się polecenia na ekranie…dotykowym..no tak Big City, nie jakaś pipidówa…Ekran wyświetla uprzejme “proszę podać nr PIN i potwierdzić” wraz z klawiaturą na swoim dotykowym obliczu..klawiaturą bez cyfr…ludzie za mną w kolejce mieli okazję pooglądać jak odliczam cyfry i próbuję wbić ten pin…a tu nic…w końcu zniecierpliwiony bankomat zapytał “czy przerwać operację”…no przerwać. Zadziwiającym był fakt, że inne dotykowe klawisze działały, to czemu klawiatura nie? drugi bankomat również pokazał ślepe klawiaturowe oblicze i tu już nie zdzierżyłam i zawołałam Go…”Chodź no patrz, o co tu chodzi?” mówię pokazując nie działającą klawiaturę. On się przyjrzał i wskazał na …hmmm parapet? pod bankomatem, na którym była klawiaturka służąca do wystukiwania tego i owego. Maaaaatko! Oblałam się rumieńcem, dokończyłam “bankowanie” (swoją drogą nigdy w życiu tak ekspresowo nie pobierałam pieniędzy) i w podskokach odprowadzana wzrokiem kolejki pod bankomatowej odeszłam w siną big citową dal.
40 cm nad moją głową wisiało Jego wymowne spojrzenie..próbując się tłumaczyć, dosyć mętnie chyba, powiedziałam: “No co, mogłam pobierać pieniądze pierwszy raz”…

Tryptyk rok kończący. Cz II Granie na czekanie

joannabloguje — Sun, 01 Jan 2012 19:35:36 +0000

Pilna sprawa wymagająca rozmowy telefonicznej. Dzwonię więc. Telefon po tamtej stronie jest zajęty, więc wkładam go do kieszeni, za kilka minut spróbuję jeszcze raz. Kilka minut wystarcza by dojść do sklepu, dużego sklepu odwiedzanego przez wielu, zwłaszcza w okresie świąteczno – noworocznym. Przed wspomnianym sklepem wyciągam telefon, wybieram numer, przykładam do ucha a tu niespodzianka w “granie na czekanie” mój Rozmówca ma ustawionych RHCP “Otherside”. Ale fajnie! Stoję więc i słucham podrygując do taktu muzyki. Zadziwiająco wyraźnie gra…Zadziwiająco głośno?!…Matko jedyna! to nie muza na czekanie, to dzwonek mojego telefonu, gdyż iż ten kawałek Red Hotów mam ustawiony jako dzwonek tegoż Rozmówcy (podejrzewam, że wielu korzysta z tej możliwości podporządkowania dźwięku kontaktom telefonicznym). Mój Rozmówca oddzwonił do mnie nanosekundę wcześniej niż ja wybrałam numer. Tak więc stałam se pod sklepem z telefonem przy uchu słuchając muzyki…Jakieś pytania?

P.S. Rozmówca jest osoba autentyczną i wie o tym mało inteligentnym moim wyczynie.

Tryptyk rok kończący. Cz.I Kobieta Upadła

joannabloguje — Sat, 31 Dec 2011 22:28:30 +0000

Otóż końcówka roku obfitowała w wydarzenia zgoła niewyobrażalnie głupie, podważające moja inteligencję (jeśli było co podważać) oraz niebezpieczne dla mojego zdrowia (mam nadzieję tylko zdrowia).
Od tego ostatniego rozpocznę. W tygodniu po świątecznym, niestety przyszło mi pracować. Niestety, bo 3/4 rodziny pławiło się w beztrosce i lenistwie oraz nieprzyzwoitemu wylegiwaniu w łóżku do godzin popołudniowych. Mam wrażenie, że w ogóle wszyscy moi sąsiedzi mieli wolne, bo nikt o 7:00 rano domostwa nie opuszczał tylko ja. Wychodziłam więc do tej pracy po cichutku, na paluszkach, niemal “szeptem” zamykając wszystkie drzwi i udawałam się w czarną czeluść prowadząca w stęsknione ramiona pracodawcy. Któregoś dnia obładowana pudłami z pizzy, jak zwykle po cichutku wyszłam z domu zamykając niemal bezszelestnie drzwi. Zatrzymałam się przy skrzynce na listy, ale objuczona tymi pudłami machnęłam ręką na jej zawartość, i założywszy kaptur ruszyłam w dół. Dół to jest sześć schodków, które pokonuję niemal od czterdziestu lat, więc z zamkniętymi oczami powinnam je przejść. Właśnie, powinnam. Nie wiem do dziś jak to się stało, że do pełni szczęśliwego zejścia zabrakło mi trzech schodów. Wydawało mi się, że jestem już poza schodami i postawiłam nogę gdzieś w czeluść tracąc grunt zupełnie. I nie muszę mówić, jaki rumor spowodowałam spadając, waląc pudłami w klatkę schodową. Tego dnia sąsiedzi raczej nie pospali. A ja? Cóż obiłam lekko kolano i nadgarstek oraz nabiłam sobie siniaka, i bardzo szybko znalazłam się poza rażeniem wzroku sąsiadów. Gibka jestem, że sama się przy moich gabarytach nie spodziewałam.

Wpis okolicznościowy

joannabloguje — Thu, 22 Dec 2011 13:41:36 +0000

Kiedy Boże Narodzenia nadchodzi,
przesłać życzenia się godzi.
Przyjmijcie zatem z rąk moich
garść życzeń najlepszych
zdrowia, spokoju, radości,
a w Nowym Roku – olbrzymiego
Rogu Obfitości.

Joanna

Wodny problem

joannabloguje — Mon, 19 Dec 2011 11:34:38 +0000

Swego czasu postanowiłam zostać mamą, dość niefortunnie zaplanowałam to przedsięwzięcie i urodziłam dziecko niemal na święta. A dokładniej tydzień przed. Tak więc od kilkunastu lat w grudniu wydaję dwa razy więcej i świętuję również dwa razy więcej. Ostatnia impreza wygenerowała dodatkowy wydatek.

Piątek późny wieczór. Wysprzątane na błysk, wstępna obróbka pożywienia wykonana. Kładziemy się spać. Solenizant myje zęby, nagle z łazienki paniczny wrzask:

- Zakręćcie wodę na głównym zaworze!!!!!!

Bateria wannowa, która lekko już ciekła, postanowiła zepsuć się na amen. Oczywiście w momencie, kiedy mam najwięcej wydatków, najmniej pieniędzy i czasu. No nic. Rano przejrzałam internet i pojechaliśmy robić pospieszny, tani zakup. Potem nastąpiło ekspresowe montowanie i tym sposobem, zaoszczędziłam gościom nawoływania, że „niech ktoś odkręci wodę” (zawór w kuchni) oraz sobie wydatków związanych z niekontrolowanym korzystaniem z wody i gazu – odkręcając zawór, po to żeby skorzystać z wody w kuchni, automatycznie leciała w łazience i do tego ciepła, pobierając gaz. Bo oczywiście na „ciepłej stronie” się popsuła.

Suma sumarum tani zakup zamieniliśmy na ciut droższy, bo te tanie sprzęta wydawały nam się jakieś takie liche. A tu mamy pięć lat gwarancji, mam nadzieję w cenie. Aha, i nowy dywanik pod wannę zakupiony został, to tak przy okazji.