Tryptyk rok kończący. Cz.I Kobieta Upadła

Otóż końcówka roku obfitowała w wydarzenia zgoła niewyobrażalnie głupie, podważające moja inteligencję (jeśli było co podważać) oraz niebezpieczne dla mojego zdrowia (mam nadzieję tylko zdrowia). 
Od tego ostatniego rozpocznę. W tygodniu po świątecznym, niestety przyszło mi pracować. Niestety, bo  3/4 rodziny pławiło się w beztrosce i lenistwie oraz nieprzyzwoitemu wylegiwaniu w łóżku do godzin popołudniowych. Mam wrażenie, że w ogóle wszyscy moi sąsiedzi mieli wolne, bo nikt o 7:00 rano domostwa nie opuszczał tylko ja. Wychodziłam więc do tej pracy po cichutku, na paluszkach, niemal “szeptem” zamykając wszystkie drzwi i udawałam się w czarną czeluść prowadząca w stęsknione ramiona pracodawcy. Któregoś dnia obładowana  pudłami z pizzy, jak zwykle po cichutku wyszłam z domu zamykając niemal bezszelestnie drzwi. Zatrzymałam się przy skrzynce na listy, ale objuczona tymi pudłami machnęłam ręką na jej zawartość, i założywszy kaptur ruszyłam w dół. Dół to jest sześć schodków, które pokonuję niemal od czterdziestu lat, więc z zamkniętymi oczami powinnam je przejść. Właśnie, powinnam. Nie wiem do dziś jak to się stało, że do pełni szczęśliwego zejścia zabrakło mi trzech schodów. Wydawało mi się, że jestem już poza schodami i postawiłam nogę gdzieś w czeluść tracąc grunt zupełnie. I nie muszę mówić, jaki rumor spowodowałam spadając,  waląc pudłami w klatkę schodową. Tego dnia sąsiedzi raczej nie pospali. A ja? Cóż obiłam lekko kolano i nadgarstek oraz nabiłam sobie siniaka, i bardzo szybko znalazłam się poza rażeniem wzroku sąsiadów. Gibka jestem, że sama się przy moich gabarytach nie spodziewałam.